Bozyazı - Dereköy Köyü Resimleri - Müzikleri - Şivesi

KÖYÜM GURBET GURBET YURDUM OLMUŞ GELEMEM GAYRI Şu gurbetten ne umduk da ne bulduk Kendi yurdumuzda malamat olduk Bir zamanlar ne sürüydük ne kulduk Ekmeğin suyun azizi kalmamış Kaç yıl oldu köyüm burnumda tüter Düşümde gül açar, bülbüller öter Gayrı gitmeli, bu gurbetlik yeter Bu kentin heycanı hazzı kalmamış Haneler yıkılmış olmuş virane Giden gitmiş kalan sanki divane Guguk öter de tuz basar yarana Kırılmış telleri sazı kalmamış Şurası okuldu evim şurası Yürekte duruyor yârin yarası Adını yazdığım kömür karası Aradım taradım izi kalmamış Değirmenin suyu çağlıyor yine Köprüsü köyleri bağlıyor yine Cevizli pınarı ağlıyor yine Emminin dayının tozu kalmamış Bacalar yıkılmış tütmez dumanı Ne ağılı kalmış ne de harmanı Şurda yatan kırk yiğidin cananı Susmuş şeyda bülbül sözü kalmamış Türküler susmuş da yakım yakılmış Mezar taşlarının boynu bükülmüş Kimisi kaybolmuş kimi dökülmüş Yıllara yenilmiş mazi kalmamış Herkes birbirinin yükün bölerdi, Kadınlar birlikte bulgur elerdi, Gece gündüz hayır dua dilerdi, Ocaklar sönmüş de közü kalmamış Mumu sönmüş, viran olmuş türbesi Baykuşlara uğrak olmuş kubbesi Nerde çıkar ora Kâbe, kıblesi ona da vurmuş düzenin sillesi Ziyaretin sırrı gizi kalmamış Elvan elvan kokar idi mor dağlar Çevliği yıkılmış bozulmuş bağlar Elleri koynunda kalmış da ağlar Kalanların tadı tuzu kalmamış Yaylasında sürüleri otardı Ayva çiçek açar bülbül öterdi Lale sümbül mor menekşe biterdi Koyunlu kuzulu yazı kalmamış Keklikler şakırdı tanda seherde Söğütler burçlanırdı ilk baharda Hani güzellerin göçtüğü yerde Yurt yıkılmış koyun kuzu kalmamış Çiğdemler açıyor aynı menevşe Hüznünden çürümüş o koca meşe Yol aynı yol ama kalmamış neşe Gelip giden gelin kızı kalmamış Bahar ile kör dereler çağlardı Kaya diplerinden sular ağlardı Güzeller önünde başın bağlardı Pınarlar kurumuş gözü kalmamış Büyük sürü küçük oğlak güderdi Üç nesil birlikte bayram ederdi Dede torun aynı yoldan giderdi O düzen dağılmış çizi kalmamış Güzeller perişan akmış sürmesi Hoyrat vurup solmuş saçın sırması Tadı yok sohbetin, yarin sarması Cilvesin yitirmiş nazı kalmamış Yaylasında koyun kuzu melerdi Keklikler, guguklar bağrım delerdi Yoksul olunsa da herkes gülerdi Kimsenin bir şeyde gözü kalmamış Hep açık dururdu gönül kapısı Kardeş idi konu komşu hepisi Kendin bırak, hatırlıydı kedisi Hatırın gönülün sözü kalmamış Utan bire kıraç toprak sen utan Hiç huzur görmedi şurada yatan Öz oğlun kızındır yüreğin satan Gayrı bakılacak yüzü kalmamış Eğil Sumak dağı utan da eğil İnsanlık ölmüş de paraya meyil Giden gelir ama eskisi değil Gidenlerin doğru düzü kalmamış Ne günah işledik bu kimin ahtı Dergâhlar türbeler baykuşun tahtı Eşkıya elinde bağlanmış bahtı Mankurt olmuş oğul, özü kalmamış Köyün gurbet olmuş dönemem gayrı Gurbet sılam olmuş gelemem gayrı Bu hali gördüm ya gülemem gayrı Kimsenin kimseye sözü kalmamış Amana da deli gönlüm amana Benzerken salkım üzüme ormana İnsan olan yenilir mi zamana Sıkışmış köşeye tezi kalmamış Mahmut NAZİK 14.09.2007 Mersin